Κατηγορία: Σκέψεις

Το ποίημα του Ρ. Κίπλινγκ ‘ΑΝ…’

1610984_10153723466203185_106229051781279085_n

ΑΝ…
Αν να κρατάς μπορείς το λογικό σου, όταν τριγύρω σου όλοι τά’ χουν χαμένα και σ’ εσένα ρίχνουν την αιτία,

Αν να εμπιστεύεσαι μπορείς τον ίδιο τον εαυτό σου, όταν ο κόσμος δεν σε πιστεύει, κι αν μπορείς να του σχωρνάς αυτή τη δυσπιστία,
να περιμένεις αν μπορείς, δίχως να χάνεις την υπομονή σου,

κι αν όλοι σε συκοφαντούν, να μη καταδεχτείς ποτέ το ψέμα,
κι αν σε μισούν εσύ ποτέ σε μίσος ταπεινό να μην ξεπέσεις,

μα να μην κάνεις τον καλό ή τον πολύ σοφό στα λόγια,
Αν να ονειρεύεσαι μπορείς και να μην είσαι δούλος των ονείρων,
Αν να στοχάζεσαι μπορείς δίχως να γίνει ο στοχασμός σκοπός σου,
Αν ν’ αντικρύζεις σού βαστά το θρίαμβο και τη συμφορά παρόμοια,

κι όμοια να φέρνεσαι σ’ αυτούς τους δυό τυραννικούς απατεώνες,
Αν σου βαστά η ψυχή ν’ ακούς, όποιαν αλήθεια εσύ είχες ειπωμένη,

παραλλαγμένη απ’ τους κακούς, για να’ ναι για τους άμυαλους παγίδα,

ή συντριμμένα να θωρείς όσα σου έχουν ρουφήξει τη ζωή σου,

και πάλι να ξαναρχινάς να χτίζεις μ’ εργαλεία που ‘ναι φθαρμένα,

 

Αν όσα απόχτησες μπορείς, σ’ ένα σωρό μαζί να τα μαζέψεις
και δίχως φόβο μονομιάς κορώνα ή γράμματα όλα να τα παίξεις
και να τα χάσεις και απ’ αρχής ατράνταχτος να ξεκινήσεις πάλι
και να μη βγάλεις και μιλιά ποτέ γι’ αυτόν τον ξαφνικό χαμό σου,
Αν νεύρα και καρδιά μπορείς και σπλάχνα και μυαλό, όλα να τα σφίξεις,
να σε δουλέψουν ξαναρχής κι ας είναι από πολύν καιρό σωσμένα
και να κρατιέσαι πάντα ορθός, όταν δε σου ‘χει τίποτα απομείνει
παρά μονάχα η θέληση, κράζοντας σ’ όλα αυτά «βαστάτε»,

 

Αν με τα πλήθη να μιλάς μπορείς και να κρατάς την αρετή σου,
με βασιλιάδες να γυρνάς δίχως απ’ τους μικρούς να ξεμακραίνεις,
Αν μήτε φίλοι μήτ’ εχθροί μπορούνε πια ποτέ να σε πειράξουν,
όλο τον κόσμο ν’ αγαπάς, μα και ποτέ πάρα πολύ κανένα,
Αν του θυμού σου τις στιγμές, που φαίνεται αδυσώπητη η ψυχή σου,
μπορείς ν’ αφήσεις να διαβούν την πρώτη ξαναβρίσκοντας γαλήνη,
δική σου θα’ ναι τότε η γη μ’ όσα απάνω της κι αν έχει,
και κάτι ακόμα πιο πολύ:

Άντρας αληθινός θά’ σαι παιδί μου!
Ρ. Κίπλινγκ

Ενα ποίημα που διάβασα στα δεκαπέντε μου … χωρίς να μπορούσα τότε να φανταστώ ότι η ζωή θα μου έφερνε όλες αυτές τις προκλήσεις…για να ξέρω σήμερα ότι άντεξα….άρα μπορώ να αντέξω και τα επόμενα!

Εμείς και οι πεποιθήσεις μας

11149584_838574189594938_4917276899191268963_n

Πόση σημασία έχουν οι πεποιθήσεις μας, στην συμπεριφορά μας?

Οι πεποιθήσεις μας τι ρόλο παίζουν στην διαμόρφωση των συναισθημάτων μας?

Τελικά πόσο συμμετέχουν οι πεποιθήσεις μας, όταν αυθόρμητα αντιδρούμε σε ένα οποιοδήποτε γεγονός?

Υπάρχει σχέση μεταξύ των κτισμένων πεποιθήσεων μας και των συναισθημάτων που μας κατακλύζουν και δυσκολευόμαστε να διαχειριστούμε?

Ναι υπάρχει μία αλληλουχία που αν την συνειδητοποιήσουμε, μπορούμε πολλά να πετύχουμε σε σχέσει με την διαχείριση κρίσεων που μας προκύπτουν, κατά την διάρκεια της τριβή μας με τους άλλους ανθρώπους ή με τον ίδιο μας τον εαυτό.

Όταν γίνεται ένα ΓΕΓΟΝΟΣ, το μυαλό μας το ερμηνεύει βάσει των ΠΕΠΟΙΘΗΣΕΩΝ που έχουμε και μπαίνουμε σε μια συναισθηματική κατάσταση, ανάλογη του γεγονότος και των πεποιθήσεων μας. Δηλαδή έχουμε ένα ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ βάσει του οποίου αντιδρούμε χωρίς καλά καλά να το καταλάβουμε και τότε για τον άλλον που έχουμε απέναντι μας, αυτή μας η ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ, είναι ένα γεγονός, που ο άλλος το περνάει μέσα από τις δικές του πεποιθήσεις και νοιώθει ένα δικό του συναίσθημα, που είναι η αιτία της δικής του αντίδρασης, η οποία δημιουργεί μια καινούργια κατάσταση, για ένα νέο γεγονός για εμάς…. και πάει λέγοντας.

Μπορεί να αλλάξει αυτή η σειρά ΓΕΓΟΝΟΣ – ΠΕΠΟΙΘΗΣΗ – ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ – ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ? Continue reading «Εμείς και οι πεποιθήσεις μας»

Εμείς η γενιά του ’50

geniaΕμείς η γενιά του ΄50 που τώρα είμαστε εξηντάρηδες, ας κάνουμε την αυτοκριτική μας ως Έλληνες.Γεννηθήκαμε μες την ανέχεια αλλά δεν μας ένοιαζε, γιατί έτσι ήμασταν όλοι! Ψωνίζαμε στον μπακάλη με το τεφτέρι, αλλά έτσι έκαναν όλοι! Δεν είχαμε τηλέφωνο, τηλεόραση, αυτοκίνητο, διακοπές, ίσως μερικοί νερό και ρεύμα, αλλά έτσι ήταν όλοι! Η μαμά μαγείρευε με την γκαζιέρα και υπήρχε ακόμη ο παγοπώλης για τον πάγο στο ψυγείο.

Τρώγαμε ότι εποχιακό φρούτο και λαχανικό υπήρχε, και κάθε Κυριακή τρώγαμε κρέας ή ψάρι. Οι γονείς μας, ή ο νονός, μας αγόραζε παπούτσια Πάσχα και Χριστούγεννα και ενδιάμεσα τα μπαλώναμε ή τα πεταλώναμε στον τσαγκάρη, για να αντέχουν, όπως και τα αλογάκια.

Τα παιδιά έπαιζαν με αυτοσχέδια παιχνίδια. Τα κοριτσάκια με κούκλες πάνινες ή αρκουδάκια που τα έφτιαχνε η γιαγιά. Παίζαμε με καπάκια από αναψυκτικά, που τα μαζεύαμε από κάποια ταβέρνα της γειτονιάς και τα κάναμε πιατάκια. Μαζεύαμε όμορφες πέτρες ή σπασμένα κεραμίδια για να τα κάνουμε κουζινικά σκεύη. Περιτριγυρίζαμε το χώρο μας μα πετρούλες για να φτιάξουμε το σπιτάκι μας, και να βάλουμε τα κουζινικά μας. Με χαλίκια σχηματίζαμε αυλές στα σπίτια μας και φυτεύαμε λουλούδια ή φτιάχναμε αυτοσχέδιες γλάστρες! Ένα κομμάτι πανί γινότανε σεντόνι, κουρτίνα, η φόρεμα! Ένα παλιό πεταμένο τραπέζι γινότανε ωραίο σπίτι με κουρτίνες αυτοσχέδιες για να χωθούμε από κάτω και να κάνουμε αυτά που μας απαγόρευαν.

Η φαντασία ήταν το καλύτερο εργαλείο για όλο το τσούρμο, γιατί παίζαμε σε ομάδες λίγοι-λίγοι ή όλοι μαζί! Continue reading «Εμείς η γενιά του ’50»

ΔΥΟ  ΑΔΕΛΦΙΑ ……..ΔΥΟ  ΨΥΧΕΣ

ΔΥΟ ΑΔΕΛΦΙΑ ……..ΔΥΟ ΨΥΧΕΣ

Τα αδέλφια, είναι πάντα αδέλφια, γιατί έχουν το ίδιο αίμα, τα ίδια βιώματα, τους ίδιους γονείς.

Τα αδέλφια είναι δυο ψυχές που επέλεξαν τα έλθουν στο ίδιο περιβάλλον, με τους ίδιους γονείς για να βιώσουν κοινά γεγονότα, παρόλο που το καθένα τα εκλαμβάνει και τα αντιλαμβάνεται με διαφορετικό τρόπο. Ετσι το καθένα σχηματίζει τις δικές του πεποιθήσεις, ανάλογα με τον χαρακτήρα του.

Το ίδιο γεγονός βιώνεται διαφορετικά στον καθένα, ανάλογα με την ερμηνεία που έχει δώσει, όταν το βίωσε. Αυτό έχει να κάνει πάντα με τον χαρακτήρα του καθενός και πως το εναπόθεσε μέσα στο υποσυνείδητο του, βιωματικά.

Η προσωπική ερμηνεία του καθενός προκαθορίζει την πεποίθηση, που σχηματίζεται και ενδυναμώνεται, κάθε φορά που βιώνει ανάλογα γεγονότα.

Ωστόσο υπάρχουν πάντα δυο επιλογές. Continue reading «ΔΥΟ ΑΔΕΛΦΙΑ ……..ΔΥΟ ΨΥΧΕΣ»